این یکی دیگه هیچ ربطی نه به شعر نه به ادبیات نه به ترانه داره ولی دوست دارم نظرتونو راجع به وبسایتی که خودم طراحی کردم بدونم
آدرس وبسایت : http://www.rfdent.com
منتظر نظراتتون هستم
| جناس یا تجنیس، از صنایع لفظی در علم بدیع
است. تجنیس در لغت به معنای «همجنس آوردن » و «با چیزی مانند شدن » است و در اصطلاح
همانندی دو کلمه در لفظ با اختلاف آنها در معناست ، مانند «شیر» که هم به شیر
آشامیدنی و هم به جانور درنده گفته می شود. در همة تعریفهای گوناگونی که برای تجنیس داده شده است، شرط تجنیس اختلاف معناییِ دو لفظ همانند است . به دو لفظ همانند در جناس ، «دو رکن جناس » می گویند. برخی ، حُسن تجنیس را مشروط به آن دانسته اند که ارتباط طبیعی بین لفظ و معنا برقرار شود و با تکلف همراه نباشد. جناس انواعی دارد که مهمترین آنها عبارت اند از: |
 |
| موازنه : تقابل سجع هاي متوازن در دو يا چند جمله است كه به هم آهنگي آن مي انجامد. آرايه ي موازنه در شعر شاعراني چون مسعود سعد و سعدي به فراواني يافته مي شود. موازنه ي كه ، همه سجع هاي آن متوازي باشد «ترصيع» نام دارد. |
 |
 |
اشاره اي است به بخشي از دانسته هاي تاريخي، اساطيري و ... |
| آوردن واژه هايي از يك مجموعه است كه با هم
تناسب دارند. اين تناسب مي تواند از نظر جنس، نوع،مكان،زمان،همراهي و ... باشد. مراعات نظير سبب تداعي معاني است. اين آرايه موجب تكاپوي ذهن مي شود در جست و جوي هم زاد و هر نوع تناسب به شرط آگاهي مي تواند يادآور اين هم زاد باشد. مراعات نظير بيش از همه آرايه ي ديگري در شعر و نثر فارسي بكار رفته است. |
 |
 |
تكرار يك يا چند كلمه است در شعر، به گونه اي كه بتواند برموسيقي دروني بيفزايد و تأثير سخن را بيشتر سازد. اگر واژه اي در آغاز و پايان بيتي تكرار شود، آن را «تصدير» مي نامند. تكرار زماني پديد مي آيد كه كلمه اي دوبار يا بيشتر تكرار شود.
|
| هم ريشگي دو يا چند كلمه است كه سبب مي شود واج
هاي آن ها يكسان باشد. تكرار اين واج هاي همانند، بر موسيقي دروني سخن مي افزايد. تهمچنین جناس هاي هم ريشه اشتقاق نيز خواهند داشت. |
 |
 |
آميختن دو يا چند حس است در كلام، به گونه اي كه با ايجاد موسيقي معنوي به تأثير سخن بيفزايد و سبب زيباي آن شود.
|
| تناقض (پارادوكس): آوردن دو واژه يا دو معني متناقض است در كلام، به گونه اي كه آفريننده ي زيبايي باشد. زيبايي تناقض در اين است كه تركيب سخن به گونه اي باشد كه تناقض منطقي آن از قدرت اقناع ذهني و زيبايي آن نكاهد. |
 |
 |
آوردن دو كلمه با معني متضاد است در سخن براي روشنگري ، زيبايي و لطافت آن تضاد
قدرت تداعي دارد و از اين رو سبب تلاش ذهني مي شود . تضاد در شعر و نثر به كار مي
رود. |
| آوردن آيه، حديث ،مصراع يا بيتي از شاعري ديگر را در اثناي كلام تضمين گويند. تضمين با ايجاد تنوع سبب التذاذ خواننده مي شود. پديد آورنده ايجاز در كلام است و آگاهي شاعر را از موضوعات مختلف نشان مي دهد. |
 |
 |
آوردن علتي ادبي و ادعايي است براي امري، به گونه اي كه بتواند مخاطب را اقناع
كند. اين علت سازي مبتني بر تشبيه است و هنر آن زيبا يا زشت نمودن چيزي است با وجود
اين كه حسن تعليل ، واقعي ، علمي و عقلي نيست. مخاطب آن را از علت، اصلي دلپذيرتر
مي يابد و از زيبايي آن نيز در همين نكته است. اين آرايه در شعر و نثر بكار مي رود. |
| دعاي وجود صفتي در كسي يا چيزي است؛ به اندازه اي
كه حصول آن صت در آن كس يا چيز بدان حد، محال يا بيش از حد معمول باشد. اغراق از اسباب زيبايي و مخيل شدن شعر و نثر است. شاعر به ياري اغراق، معاني بزرگ را خرد و معاني خرد را بزرگ جلوه مي دهد. زيبايي اغراق در اين است كه غيرممكن را طوري ادا كند كه ممكن به نظررسد. |
 |
 |
آوردن دو يا چند واژه است در بخشي از كلام كه توضيح آن ها در بخش ديگر آمده است.
رابطه ي لف و نشر «مفعول و فعل» ،«فاعل و فعل» ، «مشبه و مشبه به» ، «مسنداليه و
مسند» ،«اسم و متمم» ،«اسم و صفت» و ... است. |
| آوردن واژه اي است با حداقل دو معني كه يك معني
آن مورد نظر پذيرفتني است و معني ديگر نيز با بعضي از اجزاي كلام تناسب دارد.ايهم
تناسب با درگير ساختن ذهن خواننده بر سر انتخاب يك معني، لذت ادبي ايجاد مي كند.
تفاوت ايهام با ايهام تناسب در اين است كه در ايهام، گاه هر دو معني پذيرفتني است
اما در ايهام تناسب تنها يك معني به كار مي آيد و معني دوم با واژه يا واژه هاي
ديگر يك مراعات نظير مي سازد. ايهام تناسب در شعر سعدي و حافظ فراوان است. |
 |
 |
آوردن واژهاي است با حداقل دو معني كه يكي نزديك به ذهن و ديگري دور از ذهن
باشد. مقصود شاعر معمولاً معني دور و گاه هر دو معني است. در ايهام،واژه يا عبارت
به گونه اي است كه ذهن بر سر دو راهي قرار مي گيرد و نمي تواند در يك لحظه يكي از
دو معني را انتخاب كند. زماني مي توانيم آرايه ايهام را دريابيم كه از معاني مختلف
واژه ها و عبارت ها آگاه باشيم. |